Pierwsza wzmianka o wsi jest zawarta w dokumencie księcia kujawskiego i łęczyckiego Ka­zimierza I z 1250 roku, zwalniającego wsie biskup­stwa włocławskiego, wśród nich Przybysław, z cięża­rów prawa książęcego. Nazwa wsi utworzona od imienia Przybysław, charakterystycznego dla rodu Powałów z Krer i położenie w sąsiedztwie ich dóbr wskazują, że być może wieś zanim przeszła na wła­sność biskupów włocławskich, była własnością rycer­ską. W 1271 roku część wsi była w posiadaniu kome­sa Miłosława.
W 1482 roku Przybysław był własno­ścią kościelną. W 1534 roku należał do klucza raciąskiego dóbr biskupstwa włocławskiego. Wieś była w rękach biskupów włocławskich do 1796 roku, kie­dy przeszła na własność państwa pruskiego.

W 1805 roku dzierżawcami folwarku w Przybysławiu byli Marcin Bogatko i Anna Zakrzewska, od 1821 roku - Józef Molsdorf i jego żona Walentyna z domu Kretkowska. W 1828 roku majątek dzierża­wiła Elżbieta Słubicka z domu Molsdorf wraz z mę­żem Ignacym Słubickim. W 1884 roku folwark prze­szedł w ręce Józefa Duszyńskiego i jego żony Emilii z domu Jaraczewskiej, po których od 1853 roku dzie­dziczyli Malwina z domu Duszyńska i jej mąż Jan Karłowski. W 1861 roku majętność przejęli Bernard Louis Roeser i Louisa Rosalia Liborins, w 1864 roku - Ludwik Hinter. Od 1865 roku folwark był w posia­daniu Augusta Sandera i jego żony Emilii z domu Draheim. W 1876 roku przeszedł w ręce Fryderyka hrabiego zu Solms Tecklenburg. W 1889 roku zna­lazł się w posiadaniu Telesfora Bogusławskiego. W 1905 roku majątek przejęli Cohn z Torunia i Amalia Merkel z domu Habermann. W 1906 roku właścicielem folwarku stał się Niemiec Lotze. W tym samym roku dokonano parcelacji majątku.

W 1489 roku we wsi znajdowało się 5 łanów zie­mi chłopskiej, 14 łanów opuszczonych (desertów), 2 łany sołtysie. Istniał także folwark oraz karczma. W 1534 roku było 30,5 łanu ziemi. 9 chłopów płaci­ło czynsz oraz oddawało daninę w naturze biskupowi włocławskiemu. Odrabiali także pańszczyznę w wy­miarze 2 dni w tygodniu na folwarku w Przybysławiu i dawali podwody do Torunia. Sołtys posiadał 4 łany zwolnione ze świadczeń. Był zobowiązany do służb określonych w przywileju sołtysim i do płacenia po­datku - obiednego. We wsi były 3 karczmy. Dziesię­cinę ze wsi pobierało biskupstwo włocławskie.

W 1582 roku Przybysław zamieszkiwało 14 kmieci, którzy mieli po włóce ziemi. We wsi były poza tym 4 włóki sołtysie i 14 włók opuszczonych. Wieś zamieszkiwało także 3 ogrodników.

W 1604 roku chłopi wykupili dziesięcinę bisku­pią za 140 florenów. Z wizytacji Przybysła-wia z 1615 roku wynika, że wieś zamieszkiwało 14 kmieci, uprawiających po 2 włóki ziemi oraz ogrod­nicy. Karczmarz przez tydzień szynkował 2 beczki piwa, które sprzedawał w okolicy. Piwo sprowadzał z browaru biskupiego w Raciążku. Karczmarz posia­dał 0,25 włóki w Przybysławiu oraz 0,5 włóki ziemi opuszczonej w Chlewiskach, z których płacił czynsz. Pracą na folwarku zarządzał sołtys z Chlewisk, posia­dający 4 włóki w Przybysławiu. Kmiecie wykorzysty­wali gospodarczo dąbrowę, za co składali daninę w naturze biskupowi włocławskiemu. Użytkowali także zarośla pod Brudnią oraz pastwiska we wsi. Zobowiązani byli do odrabiania 3 dni pańszczyzny na folwarku. Niekiedy musieli także kosić łąki w Brzozie. Grunty graniczące z Chróstowem były, na mocy zawartej z ich właścicielem umowy, wyko­rzystywane wspólnie jako pastwiska. Wizytatorzy bi­skupi odnotowali również, że chłopi w święta nie uczęszczali do kościoła w Chlewiskach, ale uczestni­czyli w zgromadzeniach nazwanych gromadami. O celu i charakterze tych zgromadzeń brak jest in­formacji źródłowych. Od XIV do XVIII wieku wieś należała do województwa inowrocławskiego. W la­tach 1655-1660 zniszczenia gospodarcze spowodo­wała wojna polsko-szwedzka. Szkody wyrządziła tak­że wojna północna z lat 1700-1721.

W 1772 roku w wyniku I rozbioru Polski Przy­bysław znalazł się w zaborze pruskim. W latach 1807-1815 należał do Księstwa Warszawskiego. W 1815 roku powrócił pod panowanie Prus. W 1879 roku powstała spółka melioracyjna (Drana-gegenossenschaft Przybysław), która dokonała melio­racji 404 ha za sumę 110.000 marek. W końcu XIX i na początku XX wieku wybudowano drogi: Pieranie - Bąkowo - Przybysław - Walentynowo oraz Stanomin - Dąbrowa Biskupia - Przybysław. W 1896 roku ludność wsi składała się głównie z Polaków. W Przy­bysławiu mieszkało 3 Niemców. W 1897 roku we wsi powstał urząd pocztowy. Na początku XX wieku istniała karczma. Przybysław w 1905 roku zajmował obszar 810,42 ha, na którym mieszkały 434 osoby. We wsi znajdowała się szkoła katolicka, do której w 1909 roku uczęszczało 134 uczniów. Szkoła posia­dała 2 nauczycieli - katolickiego i ewangelickiego. W 1906 roku dzieci zorganizowały strajk szkolny, nie godząc się na naukę religii w języku niemieckim.